உத்தரப்பிரதேசம்: ஒற்றைக் காலில் பள்ளிக்கு தத்தித் தத்தி செல்லும் சிறுமி

ஒற்றைக் காலில் தத்தித் தத்தி — 7 வயது சிறுமியின் பள்ளிப் பயணம் உலகையே நெகிழ்வித்தது

Hindinewslive247.com – உத தரப ப ரத சம – கடந்த சில நாட்களாக சமூக ஊடகங்களில் ஒரு வீடியோ தீவிரமாக பரவியுள்ளது. அதில், உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில், ஒரு கால் மட்டுமே செயல்படும் 7 வயது சிறுமி தனது பள்ளிக்குச் செல்ல ஒற்றைக் காலில் தத்தித் தத்தி ஓடுவது காணப்படுகிறது. 400 மீட்டர் தொலைவு — பெரியவருக்கு ஒரு நிமிடத்தில் கடக்கக்கூடிய தூரம் — அந்தச் சிறுமிக்கு ஒரு முழுமையான சவாலாக மாறியுள்ளது. ஆனால் அந்தச் சவாலை அவள் தினமும் கடக்கிறாள். கல்வி கற்க வேண்டும் என்ற அவளின் உறுதி, உடல் ஊனத்தை விட மிகப் பெரியதாக அமைகிறது.

விபத்தின் நிழலில் பிறந்த வாழ்வு

பலியா மாவட்டம், மனியர் பகுதியில் அமைந்துள்ள ரானிபூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவரே ராகினி. இப்போது முதலாம் வகுப்பு படிக்கும் இந்தச் சிறுமிக்கு, 6 மாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது நேரிட்ட ஒரு விபத்தில் ஒரு கால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது. அந்த விபத்தின் பின்னணியில் என்ன நடந்தது என்பது குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட விவரமாகவே இருக்கிறது; ஆனால் விளைவு தெளிவானது — ஒரு கால் நிரந்தரமாக செயலிழந்தது.

ராகினியின் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் உள்ளது. நவீன மருத்துவ சிகிச்சைக்குத் தேவையான நிதியோ, செயற்கைக் கால் வாங்குவதற்கான வசதியோ அவர்களிடம் இல்லை. கிராமப்புற இந்தியாவில் இதுபோன்ற நிலைமைகள் அரிதல்ல. ஊனம் கொண்ட குழந்தைகளுக்கு தேவையான மருத்துவ உதவி, மறுவாழ்வு சிகிச்சை, உதவி உபகரணங்கள் ஆகியவற்றை பெற கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் தனிமையில் தவிக்கின்றன. அரசுத் திட்டங்கள் இருந்தாலும், அவற்றை அடையாளம் காணுதல், விண்ணப்பித்தல், பெறுதல் ஆகிய பாதைகள் கிராமப்புற மக்களுக்கு மிகவும் சிக்கலானதாக இருக்கிறது.

தினமும் 400 மீட்டர் — ஒரு சிறுமியின் தனித்துவமான பயணம்

ராகினி படிக்கும் அரசு தொடக்கப் பள்ளி, அவளின் வீட்டிலிருந்து 400 மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. பேருந்து வசதியோ, மிதிவண்டியோ, யாராவது தூக்கிச் செல்லும் வசதியோ இல்லாத நிலையில், அந்தத் தொலைவை அவள் ஒற்றைக் காலில் தத்தித் தத்தி மட்டுமே கடக்கிறாள். காலை அழைப்பு ஒலிக்கும்போது, மற்ற குழந்தைகள் ஓடுவதைப் போல அவள் தத்தித் தத்தி ஓடுகிறாள். பாதையில் சாலை அசமதி, மண் பாதை, மழைக்கால நெருப்பெருச்சிலை — இவை அனைத்தும் அவளின் தினசரிப் பயணத்தில் கூடுதல் தடைகளாகச் செயல்படுகின்றன.

இருப்பினும், கல்வி மீது அவள் காட்டும் ஆர்வம் தடையற்றது. உடல் ஊனத்தை ஒரு தடை அல்ல, ஒரு சவால் என்று அவள் (அவளின் வயதுக்கு ஏற்ற அளவில்) ஏற்றுக்கொண்டு, அதைக் கடக்க முயற்சிக்கும் தன்மை அவளிடம் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. இது ஒரு சிறுமியின் தனிப்பட்ட உறுதியாக மட்டுமல்ல; கிராமப்புற இந்தியாவில் ஊனம் கொண்ட குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் அன்றாடச் சவால்களின் ஒரு துணியாகவும் இது அமைகிறது.

வீடியோ வைரலானது — பின்னெடுப்பு என்ன?

கிராம மக்கள் பலர் ராகினியின் மன உறுதியைப் பாராட்டி வந்த நிலையில், அவள் ஒற்றைக் காலில் பள்ளிக்குச் செல்லும் காட்சியை ஒருவர் வீடியோவாகப் பதிவு செய்து சமூக ஊடகத்தில் வெளியிட்டார். அந்த வீடியோ விரைவில் வைரலானது. பார்ப்போரை நெகிழ்வித்த அந்தக் காட்சி, மாவட்ட நிர்வாகத்தின் கவனத்திற்கும் சென்றது.

அதனைத் தொடர்ந்து, பலியா மாவட்ட ஆட்சியர் மங்கள பிரசாத் சிங் உத்தரவின் பேரில் அதிகாரிகள் ராகினியின் வீட்டிற்கு நேரில் சென்று குடும்ப நிலையை விசாரித்தனர். சிறுமியின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான அனைத்து அரசு உதவிகளும் வழங்கப்படும்; உரிய மருத்துவ உதவிகள் செய்து தரப்படும் என்று மாவட்ட நிர்வாகம் உறுதி அளித்தது.

இந்தக் கடினமான சூழ்நிலையிலும் தளராத நம்பிக்கையுடன் கல்வி தேடி ஓடும் சிறுமியின் தைரியம், பலருக்கும் ஊக்கமளிப்பதாக அமைந்துள்ளது.

உதவி வந்தது — ஆனால் போதாது

நேற்று (புதன்கிழமை) ராகினிக்கு ஊன்றுகோல் மற்றும் மூன்று சக்கர வண்டி வழங்கப்பட்டது. இது அவளின் தினசரிப் பயணத்தைச் சற்று எளிமையாக்கும். ஆனால், ஒரு ஊன்றுகோலும் ஒரு மூன்று சக்கர வண்டியும் ஒரு குழந்தையின் முழுமையான மறுவாழ்வுத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யா. நீண்டகால மறுவாழ்வு சிகிச்சை, உடற்பயிற்சி, மன ஆதரவு, கல்வித் துறையில் தொடர்ச்சியான ஆதரவு — இவை அனைத்தும் ஒரு தொகுப்பாகச் செயல்பட வேண்டும்.

இந்தியாவில் ஊனம் கொண்ட குழந்தைகளுக்கான அரசுத் திட்டங்கள் — டிஸேபிளிடி கார்ட், ஸ்ரோதர் திட்டம், மிஷ்ரா திட்டம் போன்றவை — காகதத்தில் இருக்கின்றன. ஆனால் கிராமப்புறப் பகுதிகளில் அவற்றை அடையாளம் காணுதல், விண்ணப்பித்தல், பெறுதல் ஆகிய பாதைகள் மிகவும் நீளமானவை. ராகினியின் சம்பவம், இந்தப் பாதைகளில் உள்ள தடைகளை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. ஒரு வீடியோ வைரலாகி மாவட்ட ஆட்சியரின் கவனத்திற்குச் செல்லும் வரை, ஒரு குழந்தையின் அடிப்படை உரிமைகள் காக்கப்படாமல் இருப்பது என்பது அமைதியற்ற உண்மை.

ராகினி இப்போது மூன்று சக்கர வண்டியில் பள்ளிக்குச் செல்வாள். ஆனால் அவள் தத்தித் தத்தி ஓடிய அந்த 400 மீட்டர் பாதையில், அவள் காட்டிய உறுதி — அது எந்த உபகரணத்தாலும் அளவிட முடியாதது. ஒரு 7 வயது சிறுமியின் கல்வி உரிமை, அவளின் உடல் நிலையை விட மிகப் பெரியதாக இருக்க வேண்டும். அதுதான் இந்தச் சம்பவம் எங்களுக்குச் சொல்வது.